237. HIN TÝNDA SVAL OG VAL SAGA FOURNIER

SVEPPAGREIFINN er mikill aðdáandi teiknimyndasagnanna um Sval og Val eins og margoft hefur komið fram og iðulega er þá jafnoft látið fylgja með hversu hrifinn hann sé af verkum belgíska listamannsins André Franquin. Það verður um leið einnig að viðurkennast að hér á Hrakförum og heimskupörum er afar sjaldan minnst á aðra listamenn sem komið hafa að þessum vinsælu myndasögum en þær birtust jafnan fyrst í belgíska myndasögutímaritinu Journal de Spirou áður en þær voru gefnar út í bókaformi á þeim slóðum. En hér skal nú gerð bragabót (hvað sem það nú þýðir) á því og brjóta aðeins upp hefðina. Færsla dagsins er nefnilega um arftaka Franquin en sá aðili var að sjálfsögðu franski listamaðurinn Jean-Claude Fournier eða bara Fournier eins og hann var jafnan kallaður. Að þessu sinni ætlar SVEPPAGREIFINN að fjalla um Sval og Val sögu eftir hann eða öllu heldur myndasögu sem honum gafst aldrei færi á að klára eða birta.

En André Franquin hóf að teikna sögurnar um Sval og Val í SPIROU tímaritinu árið 1946 og gerði þessar myndasögur gríðarlega vinsælar á þeim rúmlega 20 árum sem hann teiknaði þær. Síðustu árin urðu sögurnar í hans höndum reyndar sífellt stopulli, aðallega vegna þunglyndis, en auk þess var hann á þeim tíma fyrir löngu orðinn hundleiður á þeim félögunum enda var serían upprunalega aldrei sköpunarverk hans sjálfs. Útgáfufyrirtækið Dupuis leitaði því logandi ljósi að nýjum manni til að taka við keflinu og Franquin sjálfur benti þeim til dæmis á Fournier en sá hafði einhverju sinni, nokkru áður, skilið eftir hjá honum skissur af helstu söguhetjum sagnanna. Það varð því úr að Fournier var ráðinn til að teikna Sval og Val en Franquin gat einbeitt sér betur að eigin sköpunarverkum. Fyrsta saga Fournier hóf göngu sína í SPIROU blaðinu í lok maí árið 1969 og hét Le Faiseur d'or (Gullgerðarmaðurinn) og þar naut hann reyndar aðstoðar fyrirrennara síns við að teikna Gorminn en í framhaldinu leyfði Franquin hins vegar ekki frekari notkun á gula dýrinu ástsæla. Sögurnar komu svo reglulega hver á fætur annarri næstu árin og sú síðasta Des haricots partout kom út í bókaformi árið 1980. Fournier gerði alls níu Sval og Val sögur í fullri lengd og fimm þeirra voru gefnar út hjá Iðunni á sínum tíma en eftir að Froskur útgáfa tók upp þráðinn hefur engin bók eftir hann bæst við á íslensku. Þær bækur Fourniers sem hér komu út eru klárlega á meðal þeirra betri en SVEPPAGREIFINN hefur þó alltaf saknað þess að sjá ekki Tora Torapa (1973) á íslensku. Vonandi mun Jean hjá Froski einhvern tímann bæta úr því.

Serían um Sval og Val breyttist töluvert með tilkomu Fourniers enda eðlilegt þar sem nýr höfundur kom með nýjan stíl og breyttar áherslur. Gormurinn hætti auðvitað að koma við sögu og margar af þeim persónum sem Franquin hafði skapað fengu nú minna pláss en aðrar komu í staðinn - reyndar mismunandi sterkar. Aðalsöguhetjurnar sjálfar breyttust einnig aðeins og Svalur hætti til dæmis að klæðast hótelbúningi sínum í sögunum þó hann héldi hattinum að mestu. Fournier bryddaði einnig upp á ýmsum nýjungum og sögurnar urðu meira and- eða yfirnáttúrulega þenkjandi, allt að því ljóðrænar, með dass af göldrum auk þess sem mannréttinda- og umhverfisvitund af ýmsu tagi skaut upp kollinum. Ævintýrablendnar sögurnar virtust hæfa yngri lesendum betur og það leist útgefandanum vel á enda var Dupuis aldrei hrifinn af vísindasagnastefnu Franquins þar sem Zorglúbb hafði verið í stóru hlutverki. Hið afríska yfirbragð sem einkennir margar Sval og Val sögur Fourniers, og færir þeim ákveðinn blæ, tryggði honum einmitt stóran aðdáendahóp í álfunni. Heilt yfir urðu sögurnar töluvert heilsteyptari og með markvissari handritsgerð en hjá forveranum en hins vegar komst Fournier ekki með tærnar sínar í námunda við hæla Franquins hvað teikningarnar varðar. Þó Fournier hafi yfir að ráða töluverðum hæfileikum sem skilaði á köflum mörgum nokkuð fallegum myndarömmum þá var engan veginn sambærilegt líf í myndum hans við þær sem Franquin hafði unnið.

Með tímanum fór þó að gæta þreytu í samskiptum Fourniers og Dupuis. Það fór að bera á meiri óþolinmæði Dupuis gagnvart vinnuhraða listamannsins en einnig gerðist hann pólitískari og beinskeyttari í sögunum sem útgáfufélaginu hugnaðist ekki. Undir stjórn Fournier hafði tónninn því töluvert breyst í Sval og Val seríunni. Hann fór að fjalla um alvarlegri og viðkvæmari málefni eins og kjarnorkuver í sögunni um L'Ankou (Móra) og einræðisherra fjármagnaðan af eiturlyfjum og kúgun í bókunum Kodo le tyran og Des haricots partout (Einræðisherrann Kodo og Baunir út um allt) en tvær síðarnefndu bækurnar hafa reyndar ekki enn komið út á íslensku. Þessi nýja og raunsærri pólitíska nálgun átti ekki alveg samleið með upprunalegri sýn forlagsins á hinum léttu ævintýrasögum. Fournier var líka stoltur Bretóni og fór að færa sögurnar meira í þá átt. Hann teiknaði meðal annars fána héraðsins og lét einhverjar sögur gerast í Bretagne sem tilheyrir Frakklandi. Stjórnendur Dupuis voru hins vegar belgískir og vildu halda Sval sem rammbelgískri persónu en það skapaði einnig töluverðan núning á milli listamannsins og útgáfunnar. Smám saman fór því að myndast gjá á milli þeirra með aukinni kergju og stigvaxandi ágreiningi.

Eins og áður sagði þótti Dupuis útgáfuhraði Fournier heldur ekki nægilegur fyrir flaggskip SPIROU tímaritsins. Forlaginu fannst listamaðurinn ekki starfa nógu hratt. Þegar hann var að hefja vinnu við sína tíundu sögu, í byrjun árs 1980, tók útgáfan þá ákvörðun að fá fleiri teikniteymi til að skiptast á að gera sögurnar svo hægt væri að gefa þær út hraðar. Fournier var ekki ánægður með það fyrirkomulag og ákvað því frekar skyndilega að hætta með seríuna. Þetta var eitthvað sem hann sætti sig alls ekki við. Hann hafði teiknað Sval og Val í tíu ár og hugnaðist ekki að deila þeim félögum með öðrum. Des haricots partout varð því síðasta Sval og Val saga Fournier og hann fór í staðinn alfarið að einbeita sér að myndasögunum um álfinn Bizu sem var algjörlega hugarfóstur hans sjálfs og var einnig að birtast í SPIROU á þessum sama tíma.

En Fournier var samt sem áður byrjaður að vinna að nýrri sögu um Sval og Val þegar hann ákvað svo snögglega að hætta með seríuna. La maison dans la mousse (Húsið í froðunni eða eitthvað í þá áttina) átti sagan að heita og verða þrítugasta bókin í opinberu ritröðinni. Fournier var þegar búinn að skrifa allt handritið og gera fullbúið myndasögusnið fyrir þetta "týnda ævintýri" en hins vegar náði hann aðeins að skissa upp og teikna fimm fyrstu síðurnar áður en hætt var svo fyrirvaralaust við verkefnið vegna samstarfsörðugleikana. Sjálfur André Franquin hafði aðstoðað Fournier við handritið og samtölin og þá átti teiknarinn Will (þekktur fyrir Tifou og Isabelle) að sjá um að teikna bakgrunna fyrir sjálft froðuhúsið. Sagan átti að gerast í dularfullum og ævintýralegum stíl sem minnti helst á þjóðsögu en það virtist nokkuð eðlileg þróun á seríunni miðað við stefnu hennar í sögunum þar á undan. La maison dans la mousse átti að tengja saman þræði úr eldri Sval og Val sögum en söguþráðurinn snerist um þjófnað á tveimur af helstu uppfinningum Sveppagreifans. Þar var annars vegar um að ræða gullgerðarvélinni úr Gullgerðarmanninum og hins vegar hinum hættulegu eyðingarsveppum úr sögunni um Z fyrir Zorglúbb. Þessir sveppir áttu einmitt að skapa þá miklu froðu sem titill sögunnar vísar til. Svalur og Valur reyna að elta uppi þjófana á sama tíma og tveir dularfullir njósnarar elta þá sjálfa.

Þessi týnda saga, La maison dans la mousse, hefur aldrei verið kláruð til fulls eða verið gefin út í opinberum vettvangi en þó hefur efni úr henni birst hér og þar í gegnum tíðina. Einhverjar heimildir kveða á að til séu fullkomin frumdrög af allri sögunni, þar sem hver myndarammi sé gróflega skissaður upp en séu þó fullkomlega læsileg sem heild. Blaðsíðurnar fimm, sem áður var minnst á, hafa birst í einhverjum safnritum um Sval en Val og það vekur athygli að þær teikningar hafa að einhverju leyti verið í mismunandi útgáfum. Sem er þá sterk vísbending um að Fournier hafi ætlað að endurskoða söguna verulega og er jafnvel hugsanlega enn að vinna að því. Þessar fimm blaðsíður hafa einnig, á einhverjum vettvangi, verið fullunnar og litaðar að hluta af ónefndum aðilum en SVEPPAGREIFINN birtir hér síðurnar fimm fyrir neðan eins og þær komu frá Fournier sjálfum. Nánar til tekið eru þær úr hinni frábæru sjálfsævisögu listamannsins, FOURNIER - Ma vie de rêves frá árinu 2024, sem er meira og minna öll í myndasöguformi.

Fyrir nokkrum árum voru víst einhverjar sögusagnir í gangi um að til stæði að sagan kæmi út í hliðarseríunni Sérstök ævintýri um Sval... (Série Le Spirou de…) en ennþá hefur þó ekki orðið neitt af þeim draumkennda veruleika. Fournier, sem enn er í fullu fjöri þó hann sé orðinn 83ja ára gamall, hefur hvorki staðfest það né neitað í viðtölum á seinni árum en virðist þó hafa gefið í skyn að það gæti alveg orðið möguleiki. Aðeins tíminn mun hins vegar leiða það í ljós.

236. VEISLA FRÁ FROSKI

Jibbbííí!!! Það er nú aldeilis von á góðum pakka frá Froski útgáfu á næstu dögum ef marka má tilkynningu þess efnis sem forlagið birti á Facebook síðu sinni í dag. Íslendingasögur í myndasöguformi, Viggó viðutan, Ástríkur og heilar tvær bækur með Sval og Val. Sem sagt algjör veisla. Sérstaklega er SVEPPAGREIFINN ánægður með að sjá loksins söguna Bjargað fyrir horn með Sval og Val en þá bók er hann búinn að bíða lengi eftir að sjá í íslenskri þýðingu. Nú mega sko allir flykkjast í Nexus (eða hvert þangað sem þessar myndasögur fást) og hreinlega versla þessar bækur upp til agna. Þannig getur Froskur haldið áfram að þrífast og dæla teiknimyndasögum í okkur myndasöguunnendur á öllum aldri. Sjálfur mun SVEPPAGREIFINN fjárfesta í að minnsta kosti tveimur eða þremur af þessum bókum í fyrsta áfanga og innan skamms tíma eiga þær allar eftir að fá pláss í myndasöguhillum heimilisins. ÁFRAM FROSKUR!

235. TINNI, SÓLMYRKVI OG SÁLIN HANS JÓNS MÍNS

Fyrir alllöngu var tekin sú ákvörðum á heimili SVEPPAGREIFANS að skrifa nokkuð ítarlega færslu, á hinn hugsanlega ofmetna sólmyrkvadag 12. ágúst 2026, þar sem fjallað yrði (í tilefni dagsins) um frægan sólmyrkva sem Hergé gerði skil í Tinna sögunni Fangarnir í Sólhofinu. Það gleymdist auðvitað alveg. En jú, vissulega hefur efninu hér með verið gerð skil þótt ekki hafi það verið í því formi sem upphaflega var gert ráð fyrir. Og til að ná almennilegri tengingu við fyrrnefnda bók er færslan að sjálfsögðu myndskreytt með nokkrum valinkunnum myndarömmum úr sögunni.

SVEPPAGREIFINN sjálfur hefur svo sem ekki verið með nein sérstök plön um hvernig eða yfirhöfuð hvort hann ætlaði að gera sér einhvern dagamun í tilefni viðburðarins en dagurinn í dag er auðvitað bara ósköp venjulegur og ómerkilegur miðvikudagur. Auðvitað er GREIFINN þó búinn að deila hrakspám í allt sumar um skýjað og dumbungslegt veður þennan dag, helst með dæmigerðu íslensku roki, rigningu og öllu tilheyrandi, svo hann geti látið hlakka í sér af hreinum óþverraskap. En það má auðvitað ekki gleyma því að hann er svartsýnismaður að eðlisfari - enda heitir þessi myndasöguvettvangur hans auðvitað Hrakfarir & heimskupör eins og allir vita. Tunglið valdi reyndar tímasetninguna sína á nokkuð skynsaman hátt og ákvað að renna sér þessa braut eftir hefðbundinn vinnudag og er það allavega vel til fundið. Þó SVEPPAGREIFINN fari ekki beint himinskautum yfir þessu náttúruundri þá vill hann gjarnan að 12 ára dóttir hans fái að upplifa og njóta atburðarins á þann hátt að hann verði henni eftirminnilegur til frambúðar. Það eru nefnilega heil 170 ár þar til næsti almyrkvi bregður sér til landsins og því kannski ekkert sérstaklega líklegt að hún nái að sjá hann. Hann gerir auðvitað allt fyrir dóttur sína enda sér hann ekki sólina fyrir henni ... öööhhhh... á sama hátt og hann muni hugsanlega ekki sjá sólina fyrir tunglinu í dag!

Annars er þessi dagsetning (12. ágúst) samt auðvitað kunnuglegri fyrir aðrar sakir. Margir af kynslóð SVEPPAGREIFANS muna nefnilega eftir plötu/geisladiski Sálarinnar hans Jóns míns sem bar hið frumlega nafn 12. ágúst '99 og hafði að geyma órafmagnaða tónleika sveitarinnar sem fóru einmitt fram í Loftkastalanum þann áðurnefnda dag. Á disknum má líka einmitt finna lag sem heitir Sól um nótt og gefur klárlega vísbendingu um spádómsgáfu sveitarinnar ef vilji er fyrir hendi - þarna er náttúrulega augljóslega verið að syngja um sólmyrkva! Hinn tuðgjarni síðuhafi Hrakfara & heimskupara verður auðvitað að geta þess í framhjáhlaupi að hinir meintu "órafmögnuðu" tónleikar er að sjálfsögðu hið mesta bull. Á myndböndum af vettvangnum góða sjást bæði urmul hljóðnema og ljóskastara auk þess sem herlegheitin voru öll tekin upp og gefin út bæði á geisladisk og dvd. Þarna var því augljóslega nóg af rafmagni!

En þetta var sem sagt myndasögublogg dagsins sem átti að fjalla um sólmyrkva í Tinnabók og það þarf engan stjörnufræðing til að átta sig á að færslunni var rumpað af í miklum flýti. Það hefur svo sem gerst áður ...

234. HVÍLD FRÁ GERVIGREINDINNI

Það nálgast vor og þá finnst SVEPPAGREIFANUM alveg tilvalið að henda í eins og eina stutta og ódýra færslu á hinum stopulu Hrakförum og heimskupörum sínum. Það er orðinn fulllangur tími síðan síðuhafi ómakaði sig af því að birta efni hér á blogginu síðast og þá er ekki að um annað að ræða en að reyna að bæta eilítið úr því. En eins og hjá svo mörgum öðrum er SVEPPAGREIFINN orðinn töluvert þreyttur á síendurteknum og þreyttum gervigreindarmyndum sem birtast í tíma og ótíma á hinum margvíslegu samfélagsmiðlum Internetsins. Það er til dæmis eiginlega varla hægt að opna myndasögugrúbbu á Facebook án þess að þar birtist eins konar skrumskæling af einhverju tagi, á vegg hennar, búið til af gervigreindinni. SVEPPAGREIFANUM fannst því við hæfi að birta hér í staðinn skemmtilegan Tinna brandara þar sem alvöru listamaður af holdi og blóði kemur við sögu. Hér er sem sagt, ósmekklegur en fyndinn, tveggja myndaramma brandari eftir finnska teiknarann Pertti Jarla þar sem hann notar vindla Faraós sem efnivið úr samnefndri bók. SVEPPAGREIFINN leyfði sér að þýða og teikna texta hans upp á íslensku svo lesendur þurfi ekki sjálfir að dunda sér við að pikka hinn finnska texta upp í Google translate. Njótið!

 

233. FRÁBÆR FROSKUR

SVEPPAGREIFINN hefur aldrei verið nógu duglegur að hrósa Froski útgáfu nægilega, hérna á Hrakförum og heimskupörum, fyrir hennar framlag til myndasöguútgáfu hér á landi á undanförnum árum. Síðuhafi hefur lengi ætlað að setja inn færslu á bloggsíðuna sína til að vekja athygli á þessu frábæra framtaki sem Froskur hefur skilað til íslenskrar myndasöguútgáfu en það sem ýtti loksins við SVEPPAGREIFANUM voru þrjár glænýjar teiknimyndasögur frá útgáfunni sem komu í verslanir núna í júní. Þetta eru Tinna bókin Svarta gullið (bæði harðspjalda og í mjúku kiljuformi), Sval og Val sagan Baráttan um arfinn og níunda Viggó bókin Snúningar og sneypufarir. Allt eru þetta reyndar bækur sem komið hafa út áður hér á landi en eru að sjálfsögðu löngu horfnar úr öllum venjulegum bókabúðum. Það er helst að gömul og lúin eintök af þeim birtist á einstaka nytjamörkuðum eða til sölu á þartilgerðum sölusíðum á Netinu fyrir morð fjár. Bókin um Viggó er reyndar ekki nákvæmlega sú sama og Iðunn gaf út árið 1982 en sú útgáfa hét Viggó - á ferð og flugi og hafði að geyma einhvers konar samansafn af Viggó bröndurum, frá svipuðum tíma, sem ekki var endilega raðað upp í réttri röð. Viggó 9 - Snúningar og sneypufarir er hins vegar í réttri tímaröð og er því tæknilega sú rétta og tilheyrir auðvitað þannig upphaflegu útgáfuröðinni.

Allar eru þessar bækur Frosks með nýrri íslenskri þýðingu og Baráttan um arfinn (1952) hefur að geyma upprunalegu bókakápuna sem ekki var raunin með útgáfu bókarinnar sem Iðunn gaf út árið 1980. Sú bókarkápa, sem íslenskir lesendur þekkja síðan þá, var teiknuð af danska listamanninum Peter Madsen (sem auðvitað er kunnastur fyrir Goðheimabækurnar) og var höfð á norrænu útgáfunni af bókinni sem allar voru gefnar út á þessum svipaða tíma. Um það allt saman hefur SVEPPAGREIFINN fjallað áður og má lesa um hér. Annars má einnig geta þess að í nýju Frosks útgáfunni má sjá tvær heilsíðu myndir sem ekki koma fyrir í Iðunnar bókinni frá árinu 1980.

Í gömlu íslensku útgáfunni má einnig finna örsöguna Fælið ekki fuglinn (Touchez pas aux rouges-gorges) sem er tveggja blaðsíðna saga eftir Franquin og birtist til uppfyllingar aftast í bókinni. Sú saga fjallar um það þegar Gormur tekur að sér að verja rauðbrystingshreiður, fyrir ketti einum, í garði Sveppagreifans og margir muna eflaust eftir úr gömlu bókinni. Fælið ekki fuglinn er frá árinu 1956 og er því fjórum árum yngri en Baráttan um arfinn og á auðvitað ekkert erindi í bókina. Sagan birtist fyrst í SPIROU (blaði númer 936) þann 22. mars árið 1956 og kom síðan fyrir sem aukasaga í bókinni La Mauvaise tête sem ekki hefur enn komið út hér á landi. Sú bók kemur vonandi einnig út hjá Froski á næstu árum - enda ein af uppáhalds Svals og Vals sögum SVEPPAGREIFANS.

Eftir því sem SVEPPAGREIFANUM skilst þá stóð víst ekki til að Svarta gullið kæmi út hjá Froski fyrr en í haust en eitthvað hafa þær fyrirætlanir breyst og auðvitað er bara algjörlega geggjað að fá myndasögur um Sval og Val, Viggó viðutan og Tinna allar á einu bretti. Og þá er Ástríkur á Korsíku væntanleg fyrir jólin, ásamt einhverjum fleirum titlum, en sú bók hefur ekki komið áður út í íslenskri þýðingu. Það skýrist svo væntanlega þegar að líða fer á haustið hvað fleiri titla Froskur útgáfa kemur til með að bjóða upp á fyrir næstu jól. Frábært framtak og lesendur teiknimyndasagna og safnarar þeirra á Íslandi eiga Froski því virkilega mikið að þakka.

Þegar Fjölvi, með Þorstein Thorarensen í broddi fylkingar, hóf að gefa út myndasögurnar um Tinna og síðan Ástrík, snemma á áttunda áratug 20. aldarinnar, skapaðist strax grundvöllur fyrir útgáfu þessara vinsælu bókasería fyrir börn og unglinga fyrst og fremst. Íslensk ungmenni höfðu reyndar áður fengið örlítinn smjörþef af teiknimyndasögum, um það bil áratug fyrr, þegar bókaútgáfan Ásaþór í Keflavík lagði út í metnaðarfulla útgáfu á sögunum um Prins Valíant en það var ekki fyrr en léttmetið, í formi Tinna og Ástríks birtist, að myndasöguboltinn fór að rúlla fyrir alvöru á Íslandi. Á næstu árum bættust Lukku Láki og fleiri í hópinn hjá Fjölva og bókaútgáfan Iðunn hóf einnig að gefa út vinsælar seríur með Sval og Val, Viggó viðutan, Strumpunum og mörgum fleirum. Þessa sögu þekkja allir og fáeinar kynslóðir sammæltust um drekka í sig þetta vinsæla bókmenntaform sem teiknimyndasögur vissulega voru. En svo fjaraði smám saman undan vinsældunum og eitthvað annað tók við. Börn og unglingar hættu svo sem ekkert endilega að lesa bækur heldur breyttust lestrarvenjur þeirra bara og annars konar bókaform eða efni tók yfir. Hver ástæðan var liggur svo sem ekkert augljóslega fyrir en í það minnsta hættu myndasögur að mestu að koma út á Íslandi í kringum 1991-2 þar sem ekki var lengur grundvöllur fyrir útgáfu þeirra hér. 

Einhverjar tilraunir voru reyndar gerðar á næstu árum, hjá metnaðarfullum aðilum, við að reyna að glæða í myndasöguáhuganum en viðbrögðin urðu aldrei nægilega mikill. Þarna var reynt að virkja þær kynslóðir sem drukkið höfðu í sig gömlu góðu bækurnar og markhópurinn var því að mestu orðið fullorðið fólk en líklega var efnið sem boðið var uppá bara ekki nægilega áhugavert. Fólkið virtist einfaldlega frekar vilja framhald af því sem þær kynslóðir höfðu lesið sem börn. Mest var þetta á vegum útgáfu sem nefndist Nordic comics og reyndi einnig að halda úti tímariti sem kallaðist Zeta en allt kom fyrir ekki. Þrátt fyrir metnaðar- og hugsjónafullar tilraunir og drauma virtist útgáfa teiknimyndasagna á Íslandi alveg hafa lognast útaf upp úr aldamótunum.

En svo kom Froskur útgáfa til sögunnar. Eða öllu heldur franski listamaðurinn Jean Antoine Posocco sem settist að á Íslandi á seinni hluta 20. aldarinnar og byrjaði að gefa aftur út gamalkunnar belgísk/franskar myndasöguseríur í fyrsta sinn í mörg ár. Fyrstu sögurnar hófu að koma út árið 2012 og hjörtu þeirra kynslóða, sem upplifðu blómatíma teiknimyndasagna á íslensku, fóru að slá hraðar þegar bækur með Sval og Val, Ástrík og Viggó viðutan tóku að birtast í bókahillum verslana á ný. Og ekki minnkaði gleðin þegar Lukku Láki, Strumparnir og sjálfar Tinna bækurnar fóru einnig að sjást aftur. Jean Antoine Posocco kynnti ennfremur til sögunnar nýjar seríur sem yngri kynslóðir fengu nú tækifæri til að kynnast en að mati SVEPPAGREIFANS er þó mesti fengurinn í gömlu seríunum. Tinna bækurnar eru sígildar og nýjar þýðingar, útlit og tvö mismunandi brot gera þær ekki bara að safngripum heldur verða eldri útgáfurnar frá Fjölva um leið einnig verðmætari í komandi framtíð. Þær munu aldrei verða endurútgefnar aftur í þýðingum þeirra Þorsteins Thorarensen og Lofts Guðmundssonar. Flestar bóka Frosks með Ástríki og Sval og Val höfðu ekki komið út áður hér á landi og þær stöku bækur úr þeim seríum, sem eru endurútgefnar, hafa verið illfáanlegar í áratugi og hafa nú yfir að ráða glænýjum þýðingum. Engin af Lukku Láka bókum Frosks höfðu komið út hér á Íslandi áður og er því alveg sérstaklega mikill fengur í þeim. Allar þessar nýju teiknimyndasögur eru því vel þegnar og eru hluti af þeirri metnaðarfullu stefnu Jean Antoines að gefa út heilu seríurnar með tíð og tíma. Í fljótu bragði telst SVEPPAGREIFANUM til að bækur þessara gömlu grónu bókasería séu komnar vel á sjötta tug titla hjá Froski og í heildina séu líklega komnar út á bilinu 130-140 teiknimyndasögur alls - hugsanlega fleiri. Þó upplögin séu sennilega ekki jafn umfangsmikil og stóru forlögin voru að senda frá sér hér á árum áður þá er þetta nú þegar orðnir álíka margir titlar og jafnvel fleiri en bæði Fjölvi og Iðunn gáfu út á sínum blómatíma. Það er alveg frábært og Froskur virðist hvergi nærri hættur.

Þó útgáfa þessara bóka hafi farið af stað með miklum metnaði hefur raunsæin ráðið ríkjum frá upphafi. Froskur hefur allt frá upphafi án nokkurs vafa tekið heilmikla áhættu með útgáfunni og skynsemin ráðið því að aldrei hefur verið ráðist í of mikið í einu. Hugsjón er því fyrst og fremst orðið sem kemur upp í hugann þegar Froskur útgáfa er nefnd til sögunnar og því miður er ólíklegt að Jean Antoine Posocco eigi nokkurn tímann eftir að verða ríkur af þessari áhættusömu útgáfu. SVEPPAGREIFINN hvetur því alla unnendur teiknimyndasagna til að flykkjast í bókabúðir og versla sér þessar bækur Frosks útgáfu. Á meðan einhver kaupir og les þessar myndasögur heldur útgáfa þeirra áfram en mun eflaust alltaf verða rekin af hugsjóninni einni og mikilvægt er að Jean Antoine þurfi ekki að borga með sér. SVEPPAGREIFINN setti sér það viðmið fyrir nokkrum árum að versla eina nýja myndasögu á mánuði allt árið en hefur reyndar sjaldnast staðið við þá reglu. Sjálfur kíkti GREIFINN því í Nexus nú í vikunni og verslaði sér allar nýju bækurnar þrjár á einu bretti. Hann sá ekki neitt eftir því og hefur reyndar margoft eytt aurunum sínum í miklu óþarfari hluti í gegnum tíðina. Auðvitað eru myndasögur ekki ókeypis frekar en aðrar bækur en til gamans má geta að bæði Svals og Viggó bækurnar kostuðu í kringum 3500 krónur hvor. Það er svipuð upphæð og SVEPPAGREIFINN greiddi fyrir létt bakkelsi (beikonbræðing, sérbakað vínarbrauð, kaffibolli og kók í plasti) í Bakarameistaranum á meðan hann beið eftir að Nexus opnaði. Bækurnar eru eitthvað dýrari í til dæmis Hagkaup en langbest er auðvitað að heimsækja Froskinn sjálfan í Vatnagörðum og versla þannig beint frá býli.