159. MISTÖK Í TINNA BÓKUNUM - ANNAR HLUTI

Þá er kominn föstudagurinn langi og því komið að öðrum hluta af þeim fimm páskafærslum þar sem SVEPPAGREIFINN skoðar úrval villa og mistaka í Tinna bókunum. Í fyrsta hlutanum voru þrjár fyrstu bækurnar (fyrir utan Tinna í Sovétríkjunum) greindar til mergjar en nú er komið að næstu sex sögum. Það verður fróðlegt að sjá hvað við finnum skemmtilegt til að skoða hérna.

4. BLÁI LÓTUSINN

Bls 7. Snemma í sögunni um Bláa lótusinn er Tinni kominn til Sjanghæ og verður þar fyrir því óhappi að vagnstjóri vagnsins sem hann ferðast með keyrir á forstjórann Gils Gjebban (bls 6) sem ætt hefur út á götuna í veg fyrir þá. Gjebban húðskammar og lemur vagnstjórann en þá tekur Tinni í taumana, brýtur stafinn hans og lætur forstjórann heyra það. Fyrir vikið verður Gils Gjebban svo illur að drapplituðu hanskarnir hans verða skyndilega grænir (bls 7) og eru það niður alla síðuna.

Bls 17. Stóran hluta af fyrri part sögunnar er Tinni klæddur nokkuð hefðbundnum evrópskum fötum, þó ekki sé þetta reyndar alveg sá Tinna fatnaður sem hann er þekktastur fyrir. Þarna klæðist hann brúnu pokabuxunum sínum, gulri skyrtu og rauðu hálsbindi en þannig er bindið á litinn alla söguna nema á einni mynd á blaðsíðu 17. Á þeirri mynd er bindið hans svart á litinn.

Bls 19 og 54. Sagan heitir auðvitað Blái lótusinn en þar er um að ræða ópíumholu í Sjanghæ sem Tinni á aðeins leið um. Á tveimur stöðum í bókinni (bls 19 og 54) birtast myndir af innganginum að staðnum en í upprunalegu útgáfunni er áletrunin á skiltinu fyrir utan þó ekki sú sama í bæði skiptin. Þegar Loftur Guðmundsson þýddi bókina hefur hann því líklega lent í vanda með hvernig leysa ætti málið og af þeim sökum stendur ekki neitt á seinna skiltinu í íslensku útgáfunni.

Bls 24. Í sögunni lendir Tinni í höndum japanska glæpamannsins Mitsúhírató. Sá heldur Tinna föngnum í einu húsa sinna í úthverfi Sjanghæ en gefur honum loforð um að láta hann lausan þegar hann er búinn að sprauta Tinna með efni sem gerir hann brjálaðan. Síðar kemur reyndar í ljós að í sprautunni var aðeins vatn en japanski bófinn stendur við sitt og sleppir Tinna að lokinni lyfjagjöf. Þegar hann hleypir Tinna út um garðshliðið hjá sér sést skemmtileg villa. Dyrnar að garðinum hjá Mitsúhírató eru nefnilega mjög fjölbreytilegar og breytast ansi hratt á stuttum kafla. Á þremur myndarömmum ofarlega á blaðsíðu 24 má sjá hvernig það gerist. Fyrst er þær skreyttar með ellefu láréttum punktaröðum, á næstu mynd með tólf og á þeirri síðustu hafa þær aðeins tíu!

Bls 36 og 44. Í sögunni kemur fyrir hinn spillti Dagfinnur Drumbur en hann er yfirmaður Alþjóðalögreglunnar í Sjanghæ og hann sést einnig seinna í bókaflokknum. Þegar Tinni er handtekinn í Sjanghæ (bls 36) er hann leiddur fyrir Dagfinn Drumb á skrifstofu hans. Á veggnum fyrir aftan embættismanninn er risastórt götukort af borginni sem einnig sést síðar í bókinni (bls 44) þegar Mitsúhírató kemur í heimsókn til hans. Kortið á veggnum er þó alls ekki eins í báðum þessum tilfellum og virðist einnig standa eilítið neðar í Tinna heimsókn. Þá lítur einnig út fyrir að skrifborð Dagfinns Drumbs hafi fengið andlitslyftingu og tiltekt því það hefur líka aðeins breyst.

Bls 42 - 44. Eitt af megin verkefnum Tinna í sögunni er að hafa upp á prófessor Fan-Se Yeng sem hefur verið rænt. Tinni þarf því að ferðast með lausnarfé hans sem á að afhendast í hofi einu nálægt Hú Kú. Þangað fer Tinni með lest en leiðin þangað hefur lokast vegna flóða og þar kynnist hann ungum Kínverja, Tsjang Tsjong-Jen, sem hann bjargar frá drukknun. Flóðin yfir lestarteinana gera það að verkum að Tinni og Tsjang þurfa að ganga til Hú Kú - ganga sem tekur þrjá tíma (bls 42) samkvæmt upplýsingum frá lestarstarfsmanni. Tsjang segist vita um styttri leið (bls 43) en þeir koma samt ekki til Hú Kú (bls 44) fyrr en daginn eftir. Þú og þínar styttri leiðir!

Bls 47. Skaftarnir koma aðeins við sögu í Bláa lótusnum og hitta Tinna í Hú Kú þar sem þeir, þvert gegn vilja sínum, þurfa að handtaka félaga sinn samkvæmt skipun yfirvalda. Þeir fara með Tinna á næstu lögreglustöð en gera sig þar að fíflum eftir að Tsjang hefur breytt skjalinu með handtökuskipun þeirra í einhvers konar skrípapóst. Skaftarnir skilja ekki neitt í neinu og strunsa sótillir út af lögreglustöðinni en þar í tröppunum, sitt hvoru megin við útganginn, má sjá hvar tvö úthöggin ljón standa á stöplum. Ljónin tvö styðja hægri fótum sínum ofan á litlum boltum en þegar Tinni gengur út, augnabliki seinna, hafa ljónin fært bolta sína yfir við vinstri fætur sína.

Bls 57. Alveg undir lok sögunnar hafa þeir Mitsúhírató og Rassópúlos náð Tinna á sitt vald og það er á því augnabliki sem Tinni uppgötvar að Rassópúlos er bófi og í raun æðsti foringi eiturlyfjasmyglhringsins Kih-Oskh. Rassópúlos dundar sér við að grobba yfir Tinna um eigið ágæti, áður en hann lætur hálshöggva hann, og sýnir honum við það tækifæri tattú smyglhringsins á hendi sér. Á þeirri mynd sést að Rassópúlos ber hring á baugfingri hægri handar sinnar, sem leiðir náttúrulega líkum að því að hann sé giftur, en stuttu síðar sést að hringurinn er horfinn. 

5. SKURÐGOÐIÐ MEÐ SKARÐ Í EYRA

Bls 1 - 2. Strax á fyrstu blaðsíðu Skurðgoðsins með skarð í eyra verður Hergé á mistök í upprunalegu belgísku útgáfunni en í þeirri íslensku hefur þýðandinn Loftur Guðmundsson hins vegar leiðrétt þá villu. Tinni vaknar klukkan 7:30 og á sama tíma er safnvörður Þjóðfræðisafnsins þegar mættur til vinnu. Þar er hann að undirbúa opnun safnsins og uppgötvar í framhaldinu af því að skurðgoðið er horfið. Í upprunalegu útgáfunni, þegar Skaftarnir rifja upp utburði morgunsins með doktor Askfróði, kemur fram að safnvörðurinn hafi uppgötvað þjófnaðinn klukkan 7:14. Í íslensku útgáfunni hefur það verið leiðrétt sem 8:14.

Bls 4 og 9. Tinni fer að rannsaka skurðgoðsþjófnaðinn á Þjóðfræðisafninu og telur sig finna tengingu við lát myndhöggvarans Baltahasars sem hann les um í blöðunum. Hann ákveður því að fá að skoða vinnustofu listamannsins (bls 4) til að leita af sér allan grun. Nokkru seinna (bls 9) verða nokkrir nágrannar Balthasars varir við hávaða í vinnustofu hans um miðja nótt og fara að kanna málið. Þá uppgötva þeir að páfagaukur Balthasars er aftur kominn heim. Nokkur mismunur er á herbergi listamannsins eftir þessum myndum. Líklega er eðlilegt þegar einn óhreinn tebolli er fjarlægður af gólfinu og þrifinn en þarna vantar m.a. bæði lampa og stórt 90° teiknihorn. Og sennilega var það páfagaukurinn sjálfur sem fjarlægði brjóstmyndina af stöplinum sem hann situr á.

Bls 23 og 28. Alkasar hershöfðingi kemur til sögunnar í bókaflokknum í Skurðgoðinu með skarð í eyra. Hann gerir Tinna að ofursta í her sínum en helsta starf hans í því hlutverki virðist þó vera fólgið í því að tefla við hershöfðingjann. Tvisvar sinnum í sögunni sitja þeir Tinni og Alkasar að tafli og þá reyndar með tveimur mismunandi uppröðuðum taflborðum. Það er athyglisvert að sjá að á seinni myndinni (bls 28) er skákborðinu vitlaust stillt upp. Reiturinn í horninu hægra megin við skákmanninn á alltaf að vera hvítur eins og á fyrri (bls 23) myndinni.

Bls 32. Kvöld eitt er Tinni á göngu þegar tveir aðilar, sem ekki vita af hvoru öðrum, reyna að ryðja honum úr vegi. Þar er annars vegar um að ræða Suður Amerísku glæpamennina Ramon og Alfonso en hins vegar launmorðinginn Pabló sem seinna átti reyndar eftir að dúkka upp í bókinni Tinna og Pikkarónunum. Fyrirsátirnar mistakast þegar Ramon hittir Tinna ekki með hnífi sínum sem í staðinn lendir á bananaknippi og truflar um leið Pabló sem var rétt að fara að hleypa af! Það sem Hergé klikkar illilega á hér er að bananar vaxa alltaf upp á bananatrénu en ekki niður.

6. SVAÐILFÖR Í SURTSEY

Bls 6. Snemma í bókinni Svaðilför í Surtsey er Tinni grunaður um líkamsárás, í lest áleiðis til Englands, á glæpamanninn Púskov og er síðan handtekinn af Sköftunum. Tinna tekst að sleppa frá Sköftunum en handjárnar þá saman og stingur síðan sjálfur af. Skaftarnir komast á slóð hans og elta hann en handjárnin gera hinum treggáfuðu leynilögreglumönnum svolítið erfitt fyrir. Þeir fá því nokkuð óvænta flugferð í eltingarleiknum af völdum vel staðsetts ljósastaurs en það réttlætir samt engan veginn það að göngustafur Skapta hafi endaskipti við áreksturinn.

Bls 13 og 23. Tinni kemst að því að glæpamenn sögunnar tengjast á einhvern hátt húsi einu sem doktor Müller á og býr í. Þangað fer hann að sjálfsögðu (bls 13) til að snuðra en er þar tekinn höndum af doktor Müller og bílstjóra hans - Ívan. Eftir nokkur slagsmál á milli Tinna og glæpamennina kveikir doktor Müller óvart í húsi sínu og það brennur í kjölfarið til kaldra kola. Svolítið seinna í sögunni fer Tinni aftur á þessar sömu slóðir (bls 23) og þá virðist sem einhver hafi gefið sér tíma til að mála hliðstólpann og skiltið við innganginn að húsi doktor Müllers.

Bls 21. Við áðurnefndan húsbruna doktor Müllers á sér stað svolítið farsakennd ringulreið hjá slökkviliði héraðsins. Liðsmönnum þess tekst á einhvern óútskýranlega hátt að týna eina lykli slökkvistöðvarinnar og síðan kemur í ljós að slökkviliðsstjórinn sjálfur hafði einnig farið lyklavillt heima hjá sér. Eiginkona hans uppgötvar á sama tíma lyklavíxlin líka heima og þau mætast nokkuð harkalega á leiðinni með sinn hvorn lykilinn. Hjálmur slökkviliðsstjórans skellur af miklum þunga á hægri kinn eiginkonu sinnar en samt heldur hún hendinni um auma vinstri kinn sína!

Bls 52 - 53. Áfram heldur sagan og undir lok hennar berst leikurinn út í eyju eina draugalega, það er að sjálfsögðu Surtsey, sem er úti fyrir skoska þorpinu Kiltoch. Þarna uppgötvar Tinni að glæpamennirnir starfrækja prentsmiðju fyrir falsaða peningaseðla en einnig heldur þar til risastór górilluapi, í eigu Púskovs, sem heitir Glámur. Tinni og Tobbi eiga þar í nokkrum erfiðleikum við að ráða niðurlögum glæpamannanna og ekki eru viðskipti þeirra við Glám að hjálpa mikið til. Á einum stað (bls 52) tekst Tinna að rota Púskov en verður það svo á að rota sjálfan sig, fyrir slysni, þegar hann reynir að hræða Glám með byssuskoti. Þegar górillan býr sig undir að taka Tinna upp (bls 53) má sjá hvar fætur Púskovs snúa í allt aðra átt en þeir höfðu gert nokkrum sekúndum áður.

7. VELDISSPROTI OTTÓKARS KONUNGS
Það er kannski rétt að byrja aðeins á því að rýna í myndina sem er framan á bókarkápu Veldissprota Ottókars konungs. Þarna gengur Tinni ákveðnum skrefum yfir síkisbrúna við Kroppoff kastalann en fyrir innan frakkann sést að gleymst hefur að lita peysuna hans. Hún er hvít á litinn!

Þannig er þetta á hinni endurteiknuðu útgáfu af sögunni frá árinu 1947 (og þá um leið auðvitað hinni upprunalegu Íslensku útgáfu frá árinu 1974) sem við öll þekkjum. Í seinni tíð hefur þetta litleysi peysunnar reyndar verið leiðrétt og Tinni settur í gömlu góðu bláu peysuna sína en þó ekki í yngri útgáfum íslensku bókarinnar. Á Íslandi er það aðeins á dvd útgáfunni frá Bergvík sem Tinni sést í bláu peysunni utan á Veldissprota Ottókara konungs. Annars er þessi blessaða peysa á bókarkápunni ein alls herjar mistök því Tinni klæðist alls ekkert sínum hefðbundna klæðnaði í sögunni. Alla bókina er hann klæddur í ljósblárri skyrtu og með blátt bindi!

Bls 2 - 3. Strax í upphafi sögunnar, um Veldisprota Ottókars konungs, heimsækir Tinni innsiglisfræðinginn prófessor Aðalstein Allsodda eftir að hafa fundið tösku hans úti á bekk. Eins og skilvísum finnanda sæmir ákveður Tinni að fara með töskuna heim til Aðalsteins Allsodda. Þegar hann opnar dyrnar inn til prófessorsins (bls 2) sést að hurðarhúnninn er vinstra megin á hurðinni séð innan frá en nokkrum myndarömmum seinna (bls 3) er húnninn kominn hægra megin.

Bls 3. Það gerist greinilega margt á fyrstu blaðsíðum þessarar sögu. Íbúð Aðalsteins Allsodda er auðsjáanlega hleruð og þegar Tinni yfirgefur prófessorinn stekkur annar af hlerendunum til og reynir að ná mynd af honum í stiganum. Þegar hann smellir af (samkvæmt klikkinu) stendur Tinni efst á stigapallinum en á myndinni sjálfri er hann hins vegar staddur í miðjum stiganum.

Bls 6 - Tinni sest inn á sýldavísku matstofuna Klown og pantar sér hvorki meira né minna en hinn gómsæta þjóðarrétt Zslobbzabb (sem reyndar er skrifað á þrjá mismunandi vegu í bókinni). Þegar Tinni biður um reikninginn sést að hann situr í stól sem er hægra megin og vinstra megin við hann er hins vegar annar stóll. En á næstu mynd sést aftur á móti að hann situr á stólnum sem er vinstra megin. Á þriðju og síðustu myndinni er hann þó aftur kominn á stólinn hægra megin.

Bls 12 og 15. Nú hefur Tinni tekið þá ákvörðun að gerast ritari prófessors Aðalsteins Allsodda og fara með honum alla leið til Sýldavíu. Njósnararnir eru ekki ánægðir með þá ráðstöfun hans og ákveða að koma Tinna fyrir kattarnef. Þeir senda honum sprengju í pakka heim til sín en fyrir algjöra tilviljun taka Skaftarnir við pakkanum sem springur í andlitið á þeim heima hjá Tinna. Tinni er þá rétt ókominn heim og kemur á harðahlaupum inn til sín (bls 12) þegar hann verður var við lætin. Í íbúðinni hans er auðvitað allt á rúi og stúi eftir sprenginguna en Skaftarnir virðast þó hafa sloppið að mestu leyti og án teljandi meiðsla. Strax í kjölfarið verða Tinni og Skaftarnir varir við tilræðismennina fyrir utan húsið og bruna í heilmiklum eltingarleik við þá, á bíl og mótorhjóli, alla leið út í sveit. Bófarnir sleppa og þegar Tinni kemur aftur heim til sín (bls 15) er ekki nóg með að búið sé að taka til og þrífa eftir sprenginguna heldur er líka búið að færa til húsgögnin hans!

Bls 13. Við upphaf hins áðurnefnda eltingarleiks gerist svolítið undarlegt. Tinni hleypur til og ákveður að stela mótorhjóli og Skaftarnir skella sér að sjálfsögðu líka með. Tinni ekur en Skapti sest fyrir aftan hann með skammbyssu sína í hægri hendinni en Skafti heldur hins vegar á Tobba og kemur sér fyrir þar fyrir aftan. Þetta er auðvitað eins vitlaust og það frekast getur orðið! En um leið og Tinni gefur inn, og spólar prjónandi af stað, falla Skaftarnir auðvitað aftan af hjólinu og skyndilega hefur byssan, sem Skapti hélt á hálfu augnabliki á undan, breyst í staf!

Bls 30 og 41. Í Kroppoff kastalanum í Sýldavíu er að finna ríkisskjalasafn þjóðarinnar og í sömu höll er einnig dýrgripahirsla krúnunnar. Þangað kemur prófessor Aðalsteinn Alloddi til rannsóknarstarfa sinna í innsiglisfræðunum (bls 30) en í salnum þar sem veldissproti og kóróna krúnunnar eru geymdar má sjá fagrar freskumyndir á veggjunum í kring. Á þeim hluta freskunnar sem er vinstra megin við hornið má sjá fimm manneskjur á myndunum. En þegar Tinni kemur inn í salinn (bls 41), og uppgötvar stuldinn í veldissprotanum, má þar hins vegar telja sex pör af fótum.

8. KRABBINN MEÐ GYLLTU KLÆRNAR
Bls 2. Sagan um Krabbann með gylltu klærnar byrjar með gamalkunnum göngutúr, þeirra Tinna og Tobba, þar sem krabbadósin í ruslatunnunni leikur aðalhlutverkið. Þegar þeir halda áfram göngu sinni kalla Skaftarnir til þeirra frá veitingahúsinu Fákinum fjöruga (bls 2) og bjóða Tinna að setjast hjá sér. Glös Skaftanna standa hálffull á borðinu en eftir að Tinni hefur sest má sjá að glas Skafta er enn hálffullt en glas Skapta er hins vegar orðið alveg fullt.

Bls 4. Þeir Skaftar leika nokkuð stórt hlutverk í byrjun sögunnar og eftir að þeir þrír hafa setið að sumbli nokkra stund á veitingahúsinu bregða þeir allir sér heim til Skaftanna. Þar rekst Tinni á afrifu af krabbadós sem hann tengir beint við dósina sem Tobbi hafði verið að gramsa í skömmu áður. Tinni hleypur því af stað til að kanna málið og furðu lostnir Skaftarnir þjóta á eftir honum. Skapti grípur hatt sinn og hleypur á eftir honum en þegar Skafti ætlar að fara sömu leið sér hann að Skapti hefur gleymt stafnum sínum. Þegar hann leggur af stað með staf Skapta sést að snaginn, sem hattarnir höfðu verið á, er alveg horfinn af veggnum.

Bls 8. Það kemur all mörgum sinnum fyrir að söguhetjur Tinna bókanna þurfi að hringja eða svara símum en til þess eru auðvitað notuð þar til gerð tæki og tól. Á blaðsíðu átta í Krabbanum með gylltu klærnar kemur einmitt fyrir slíkt símtæki heima hjá Tinna og eflaust eru einhverjir sem enn muna eftir gömlu skífusímunum eins og þar er sýndur. Þessi garmur er hins vegar nokkuð takmarkaður til almennra hringinga því skífan á símanum sínir bara níu tölur.

Þetta símtæki er þó alls ekkert einsdæmi í Tinna bókunum. Í Sjö kraftmiklum kristallskúlum er sími á blaðsíðu 48 sem einnig hefur að geyma níu talna skífu og á blaðsíðu 15 í bókinni Veldisproti Ottókars konungs má til dæmis finna símtæki sem hefur að geyma skífu með aðeins átta tölum!

Bls 39 og 41. Þegar hér er komið sögu hefur Tinni kynnst Kolbeini kafteini og saman lenda þeir í ýmsum ævintýrum í bókinni. Þeir koma meðal annars til hafnarborgarinnar Bagghar í Marokkó og þar (bls 39) telur Tinni sig skyndilega sjá Hörð skipstjóra á gangi. Hann hleypur því af stað og Kolbeinn á eftir honum. Kafteininum verður það á að hlaupa niður mann sem stendur í götunni með fulla körfu af appelsínum en örstuttu síðar (bls 41) liggur sá hinn sami í götunni - á allt öðrum stað. Á einhvern óskiljanlegan hátt hefur maðurinn færst um þrjá eða fjóra metra til baka og hliðar. Hvernig í ósköpunum fór hann að því að enda í götunni á nákvæmlega þessum stað?

9. DULARFULLA STJARNAN
Bls 1 - 2. Í upphafi Dularfullu stjörnunnar verður Tinni var við auka stjörnu á himninum og fer að velta fyrir sér ástæðu þess. Hann ákveður því að hringja í Stjörnustöðina til að fá frekari upplýsingar. Það er eðlilegt að álykta að símtækið, sem Tinni er að tala í (bls 1), standi á borðinu fyrir framan hann og það fæst reyndar staðfest (bls 2) á þriðju myndinni. En það er hins vegar útilokað að útskýra hæðina á Tobba á fyrri myndunum tveimur. Stóð hann kannski uppi á borðinu?

Bls 3. Tinni vill fá botn í málið og arkar af stað, ásamt Tobba, á Stjörnustöðina til að fá þær upplýsingar sem hann fékk ekki rétt áður í símtalinu. Þangað kemur hann augnabliki síðar og hringir dyrabjöllunni við innganginn. Þá sést að lóðrétta kantbrúnin á hurðinni er ekki á fyrri myndinni en dyrabjallan sést þar greinilega - enda þarf Tinni að nota hana. Á seinni myndinni er dyrabjallan hins vegar horfin en í staðinn kominn þessi líka fíni kantur á hurðina.

Bls 4. Á fyrstu blaðsíðum Dularfullu stjörnunnar er nokkuð af villum. Þegar Tinni kemur inn í Stjörnustöðina býður forstjóri hennar, prófessor Vilhjálmur Viðutan, honum að kíkja í stóra stjörnukíkinn og skoða hina risavöxnu halastjörnu sem stefnir á jörðina. Þá sér Tinni hins vegar könguló sem magnast upp í linsunni og verður risastór í kíkinum. Þetta er tæknilega algjörlega ómögulegt! Svona stjörnukíkir hefur linsu sem greinir hluti í mikilli fjarlægð og því er útilokað að sjá nokkurt sem er fast á linsunni eða jafnvel í nokkurra metra fjarlægð. Hvað þá svona skýrt.

Bls 7. Eftir að hafa eytt svolitlum tíma á Stjörnustöðinni halda þeir Tinni og Tobbi út í nóttina og ganga heim á leið. Úti er funheitt og fólkið úti á götu er byrjað að átta sig á að eitthvað er ekki eins og það á að vera. Hitinn er svo mikill að tjaran í malbikinu er farin að bráðna og Tobbi festist þannig úti á götu. Tinni þarf því að fara og hjálpa honum en bráðin tjaran límist við fætur þeirra beggja. Örstuttu síðar er tjaran horfin af fótum þeirra en líklega kannast margir við það að tjara úr malbiki leysist ekki upp á skammri stundu og hverfur á augabragði af skóm eða hundafótum.

Bls 21. Prófessor Vilhjálmur Viðutan ákveður að gera út vísindaleiðangur norður í Íshaf til að reyna að finna brotið úr loftsteininum sem féll úr halastjörnunni og fær Tinna til að skipuleggja þann leiðangur. Til leiðangursins þarf auðvitað skip og þar fær Kolbeinn kafteinn að sjálfsögðu hlutverk skipstjóra. Við brottför leiðangursins er kafteinninn klæddur við hæfi í júníformi sínu og með öllum þeim borðum sem hæfa titli hans. Í fyrstu eru rendurnar á ermum hans þrjár talsins en eitthvað fellur hann í tign því á örstuttum tíma hefur röndunum fækkað niður í tvær.

Bls 23, 26, 33, 37, og 41. Leiðangursskip vísindamannanna heitir Aurora og það skip er nokkuð vel búið tækjum og tólum. Um borð er til dæmis lítil sjóflugvél sem kemur sér afar vel í leiðangrinum. Aurora er afskaplega snyrtilegt og ætíð tandurhreint og svo mjög jafnvel að ótrúverðugt verði að teljast. Einhvers staðar minnist SVEPPAGREIFINN þess jafnvel að hafa lesið um að hönnun skipsins sé svo kolvitlaus og það hefði undir engum kringumstæðum átt að geta flotið á réttum kili. En það er önnur saga. Aftan á skut skipsins blaktir fáni leiðangursins sem er grænn á litinn (bls 23) og í íslensku útgáfunni má jafnvel einhvers staðar sjá hann merktan VF sem líklega ætti þá að standa fyrir Vísindafélagið. En fáninn er ekki alls staðar grænn á litinn þar sem hann sést í sögunni. Á öllum öðrum myndum þar sem hann ber við hún má nefnilega sjá belgíska fánann.

Þá er öðrum hluta af fimm, með mistökum úr Tinna bókunum, lokið og næsti kafli þessa páskaþema SVEPPAGREIFANS birtist á morgun laugardag. Enn er af nægu að taka.

158. MISTÖK Í TINNA BÓKUNUM - FYRSTI HLUTI

SVEPPAGREIFINN hefur alltaf dálítið gaman af því að setjast aðeins niður með gömlu myndasögurnar sínar og uppgötva þær á alveg nýjan hátt. Undanfarið hefur hann til dæmis verið að fletta svolítið í gegnum Tinna bækurnar og kynna sér þær frá alveg nýjum og framandi sjónarhornum. Og í framhaldi af því fór hann að vinna að færslu sem fjallar um mistök í Tinna bókunum. Þessar villur eru þó ekki alltaf mjög áberandi en blasa samt við þegar betur er að gáð. Hergé, höfundur Tinna, var auðvitað mikill listamaður og lagði sig fram um að hafa sögurnar sem nákvæmastar og vandaðastar - sérstaklega í seinni tíð. En sem betur fer var hann nú samt ekki fullkominn, eins og kemur í ljós þegar maður fer að rýna í hlutina. Honum voru nefnilega alveg mislagðar hendur, svona í og með, og þegar betur er að gáð eru sögurnar fullar (ja, kannski ekki alveg fullar) af skemmtilegum mistökum sem gaman er að kíkja aðeins á. Það verður reyndar að taka fram að eldri hluti Tinna bókanna var endurteiknaður og litaður og Hergé var með fjölda aðstoðarfólks sem starfaði við sögurnar eftir að hann stofnaði Hergé Studios. Þau störf fólust meðal annars í því að lita þær, teikna bakgrunna, flóknari tækniverk og slíkt en hver starfsmaður fyrir sig hafði yfirleitt einhver sérverkefni sem tengdust hverri sögu. Sumar af þessum villum má því væntanlega rekja til aðstoðarfólks hans. Sjálfur teiknaði Hergé þó alltaf allar sögupersónur og helstu atburðarásir enda var hann höfundurinn. En í það minnsta eru villurnar í Tinna bókunum það margar að SVEPPAGREIFINN sá sér ekki fært um annað en að skipta efninu í fimm færslur og birta þær jafnt og þétt núna um páskana. Það er þó rétt að taka það fram að þessi mistaka-listi er alls ekki tæmandi en síðuhafa þótti til dæmis engin sérstök ástæða til að vera neitt að eltast mikið við textamistök, hvorki úr íslensku þýðingunum né úr upprunalegu belgísku útgáfunum.

En þá er best að rýna aðeins í hvað Hergé karlinum, þessum annars frábæra listamanni, tókst að klúðra ásamt aðstoðarfólki sínu í Tinna bókunum. SVEPPAGREIFINN mælir með að stækka myndirnar, með því að ýta á þær, til að mistökin njóti sín betur og bendir um leið á að það er eiginlega alveg vonlaust að skoða þau í snjallsíma svo vel sé. Að sjálfsögðu er mistökunum raðað í tíma- og bókaröð en Tinna í Sovétríkjunum er þó sleppt enda er sú bók öll meira eða minna ein stór mistök.

1. TINNI Í KONGÓ

Bls 3. Strax í upphafi sögunnar verður Tobbi fyrir páfagauksbiti og í kjölfarið fer Tinni með hann til skipslæknisins sem ákveður að gefa honum sprautu. Þeir Tinni og Tobbi bíða á sjúkrastofunni á meðan læknirinn undirbýr sprautuna en þar inni má sjá forláta glerskáp. Á miðhillunni í skápnum sést hvar hnífurinn á fyrri myndinni er allt í einu orðinn að skærum á þeirri seinni.

Bls 5 - 8. Enn er Tobbi í slagsmálum við páfagaukinn á skipinu og í framhaldinu af þeim fellur hundurinn niður um lofttúðu á þilfarinu og þaðan niður í lest. Þar dvelur hins vegar Tommi, helsti bófi bókarinnar, og sá ræðst þegar á Tobba, með stóru priki, sem telur þann kost bestan að koma sér hið snarasta út um opið kýraugað. Þegar hann stekkur út sést að rófa hans er vafin inn í sáraumbúðir (bls 5) en þær eru horfnar þegar hann lendir í sjónum (bls 6). Umbúðirnar eru hinsvegar komnar aftur á rófu Tobba þegar skipslæknirinn er að skoða hann (bls 8) eftir volkið.

Bls 11. Á hótelinu sem Tinni dvelur á, fyrst eftir að hann kemur í land í Kongó, fær hann heimsókn frá fulltrúum heimspressunnar sem bjóða honum gull og græna skóga fyrir ferðasögu sína. Þau boð eru í undarlegri kantinum. Fyrst bíður New York Evening Press Tinna 5000 dollara en á næstu mynd á eftir bíður Daily Paper honum 1000 sterlingspund sem er margfalt minni upphæð. Hvers vegna í ósköpunum er sá seinni að bjóða þá upphæð? Hergé hefur líklega ekkert verið að kynna sér gengið neitt sérstaklega eða tölurnar hafi hreinlega víxlast. Á gengi dagsins í dag eru 5000 dalir eitthvað í kringum 620.000 íslenskar krónur en 1000 pund eru nálægt 165.000 krónum.

Bls 13. Tobba verður það á að fá sér sundsprett í fljóti einu sem verður á vegi þeirra en varar sig ekki á krókódíl sem þar er. Í baráttu sinni við krókódílinn lendir hann á Tinna sem við það rotast eitt augnablik og missir í kjölfarið riffilinn. Á næstu myndum hverfur byssan lesandanum alveg sjónum og birtist ekki á ný fyrr en hann þarf skyndilega á henni að halda aftur neðst á síðunni!

Bls 34. Eftir að bófinn Tommi reynir að koma Tinna fyrir kattarnef bindur hann Tobba við staur einn úti á víðavangi og ofurselur hann þannig villidýrum sléttunnar. Þá birtist þar skyndilega risaslanga af tegundinni Boa (það kemur fram í upprunalegu útgáfunni) sem ætlar að gleypa Tobba. Hmmm... en eftir því sem slöngufræðingar segja eru víst engar Boa slöngur í Afríku. Þær finnast nefnilega bara í Suður Ameríku og þessi telst því vera komin ansi langt að heiman.

Bls 44 - 45. Enn á ný er Tinni í hættu staddur af völdum glæpamannsins Tomma. Í þetta sinn hefur Tommi yfirbugað Tinna, bundið hann og sett í bát sem rekur niður beljandi fljótið. Hugmynd hans er að láta Tinna falla niður um foss einn þar í fljótinu til að láta hann drukkna þar. En þær ráðagerðir fara alveg út um þúfur þegar Tinni festist í trjágrein sem slútir yfir brúnina á miðjum fossinum. Tobbi hleypur til og sækir góða trúboðann á trúboðsstöðinni og sá hefst þegar handa við að bjarga Tinna úr ógöngunum. Trúboðinn kastar kaðli, með grjóti bundið við, yfir ána (bls 44) og lætur hann festast þar utan um klett. En á einhvern óskiljanlega hátt tókst honum að gera kaðalinn tvöfaldan á leiðinni (bls 45). Annars hlýtur þessi trúboði einnig að vera þvílíkt heljarmenni að afli fyrst hann gat kastað svo stórum steini þessa vegalengd yfir fljótið breiða.

2. TINNI Í AMERÍKU

Bls 6. Fljótlega eftir að Tinni kemur til Síkagó er honum rænt af sjálfum Al Capone og bófum hans. Glæpamaðurinn Pétur fær það hlutverk að koma Tinna fyrir kattarnef en er ógurlegan tíma að koma sér að verki. Tobbi fær því nægan tíma á meðan til að miða stórum blómavasa á haus Péturs. Á meðan á þessu öllu stendur lítur út fyrir að bófinn hafi skyndilega rakað sig eitt augnablik á miðjumyndinni. En skeggbroddarnir hans eru þó komnir aftur á þeirri síðustu.

Bls 11. Hér hefur Tinni náð einum af bófum Al Capone og hringir á lögregluna eftir aðstoð. Löggan mætir á staðinn til að hirða gaurinn og Tinni fer einnig með þeim á stöðina - sem síðan kemur í ljós að er í grunsamlegri kantinum. Hinn meinti lögreglumaður hefur lögreglustjörnu vinstra megin á brjóstkassa sínum en fáeinum myndarömmum seinna er hún hins vegar horfin.

Bls 12. Strax á eftir hittir Tinni bófaforingjann Bobba brosmilda í fyrsta sinn en sá reynir að fá Tinna til að ganga til liðs við glæpaflokk sinn. Bobbi bíður Tinna upp á vindil af skrifborðinu sínu sem Tinni afþakkar að sjálfsögðu. Örfáum myndarömmum síðar sést að vindlakassinn er hvergi sjáanlegur á skrifborðinu en á síðustu myndinni er hann skyndilega kominn þar aftur.

Bls 17. Fljótlega er Tinni kominn út í villta vestrið (hann er jú staddur í Ameríku) og þá þarf hann að sjálfsögðu að klæðast viðeigandi fatnaði og fá reiðskjóta sem honum hæfir. Á leið sinni í hesthúsið sést, á síðari myndinni, hvar heykvísl stendur upp við vegginn en hana hafði þó hvergi verið að finna á fyrri myndinni augnablikinu á undan.

Bls 17. Þessi hesthúsferð bauð reyndar upp á fleiri mistök. Á fyrstu myndinni sést að við mitti Tinna hangir skotfærabelti en á hinum myndunum tveimur er það alveg horfið. Engar áhyggjur samt, það kemur aftur fyrir seinna í sögunni. En hins vegar færist byssuslíður hans einnig úr stað. Hann er aðeins með eina byssu sem hangir hægra megin með síðu hans á fyrri myndunum tveimur. Á þriðju myndinni er byssan hins vegar einhverra hluta vegna komin vinstra megin!

Bls 19. Eftir að Bobbi brosmildi sleppur frá réttvísinni flýr hann út í villta vestrið og æsir indjánahöfðingjann Sólskjöld og Svartfeta ættbálk hans upp á móti Tinna. Hinn voldugi Sólskjöldur bítur samstundis á agnið. Og þegar hann safnar saman mönnum sínum, og hvetur þá með sér í stríð, má sjá að beltið sem hann ber skiptir ekki bara um lit heldur líka um mynstur.

Bls 21. Þegar Svartfeta flokkurinn ræðst síðan til atlögu gegn Tinna, með miklum látum, hörfar Tobbi greyið hins vegar undan hávaðasömum indjánunum og felur sig í næsta runna - sem reyndar er í formi kaktusar. Fyrir vikið verður hann allur þakinn kaktusnálum og meira að segja nefið á honum sleppur ekki undan nálafarganinu. En strax á næstu mynd á eftir eru þær þó að langmestu leyti horfnar aftur. Spurningin er hver hafi hjálpað honum við að tína þær úr.

Bls 24. Á flótta undan indjánunum hrapar Tinni fram af gilbarmi en er þó svo heppinn að lenda á grasi vaxinni klettasyllu rétt undir brúninni. Í framhaldinu af því sér Bobbi brosmildi síðan um að hrekja Tobba líka þar fram af á sama stað og hann endar því á sömu syllu. Plássið á klettasyllunni er í minni kantinum en það eykst reyndar um nokkra fermetra á fáeinum myndarömmum. Og ekki nóg með það - heldur hverfur líka trjágreinin, sem dró úr fallinu hjá Tobba, algjörlega.

Bls 26. Eftir að Bobbi hefur losað sig við þá Tinna og Tobba fyrir fullt og allt (eftir því sem hann heldur) ákveður hann að slaka svolítið á og fá sér matarbita. Tinni birtist þá skyndilega upp úr jörðinni og Bobbi flýr af vettvangi enda telur hann Tinna vera draug. Tinni notar tækifærið og sest að snæðingi, úr skaftpotti Bobba, enda þeir Tobbi báðir svangir eftir erfiði dagsins. Tobbi fær líka ágætis kjötbein til að naga en hvaðan kom beinið? Alla vega ekki úr pottinum hans Bobba.

Bls 31 - 32.  Enn á ný sleppur Bobbi brosmildi og að þessu sinni með lest en Tinni tekur þann kostinn að stela eimreið til að elta hann uppi. Brátt skilja þó reyndar leiðir þeirra þegar eimreið Tinna er færð yfir á annað spor en ofan á þá teina hefur hins vegar fallið risastór steinn. Kúrekarnir Slimmi og félagi hans eru þar einmitt mættir til að búa sig undir að sprengja burtu bjargið og hafa til þess fullan kassa (bls 31) af dínamíts-stöngum. Sá kassi hverfur hins vegar mjög snögglega og er hvergi sjáanlegur á næstu mynd (bls 32) á eftir.

Bls 34 - 35. Eftir að eimreiðin springur í loft upp halda þeir Tinni og Tobbi leið sinni áfram en að þessu sinni fótgangandi (bls 34) yfir risastóra sléttuna. Þeir eru með allt sitt hafurtask í tösku eða skjóðu sem Tinni ber á bakinu. Á leiðinni taka þeir sér pásu og hvílast undir stórum kaktusi en á meðan þeir sofa (bls 34) stelur bankaræningi nokkur stígvélum Tinna. Hins vegar vekur upp spurningar hvar Tinni geymdi töskuna sína á meðan þeir sváfu? Hún er hvergi sjáanleg á neinum myndum en er þó aftur komin til sögunnar (bls 35) þegar þeir félagar halda göngu sinni áfram.

Bls 35. Þar eð bankaræninginn hafði stolið stígvélum Tinna, og skilið sín eigin stígvél eftir, rekja löggæslumenn sléttunnar fótspor ræningjans beint til Tinna og handtaka hann fyrir bankarán. Þegar þeir koma með Tinna heim til þorpsins ræðst æstur lýðurinn á hópinn, hyggst taka lögin í eigin hendur og ætlar að hengja Tinna. Löggurnar ráða ekki við neitt og liggja í valnum en einhverra hluta vegna virðist vinstri hanski annars löggæslumannsins vera fjólublár!

Bls 35 - 37. Þegar lögreglumennirnir handtaka Tinna taka þeir af honum byssubeltið (bls 35) en á miðjumyndinni má einmitt sjá annan þeirra halda á beltinu. Tinni er því ekki bara vopnlaus allan þann tíma, sem hann er undir höndum löggæslumannanna, heldur einnig þegar æstur lýðurinn er að hengja hann nokkru seinna. Sú henging mistekst hins vegar og enn seinna gera þeir aðra tilraun til að hengja Tinna. Í þeirri hengingu er hann skyndilega aftur kominn með byssubeltið og þar með byssuna (bls 37) utan um sig og er því vopnaður þegar sú henging misheppnast líka.

Bls 35 - 37. Kúrekinn sem ber helstu ábyrgðina á hinum misheppnuðu hengingum á Tinna er ekki bara fúskari við hengingar heldur hefur hann einnig þörf fyrir að skipta um hatt í miðjum klíðum. Í byrjun fyrri hengingarinnar (bls 35) er hattur kúrekans svartur en er orðinn ljósleitur strax á næstu mynd (bls 36) á eftir. Og þannig er hann reyndar einnig áfram (bls 37) í seinni hengingunni.

Bls 41. Enn á ný hefur Bobbi brosmildi lagt sig fram um að drepa Tinna og að þessu sinni hefur hann, ásamt félögum sínum, gripið til hins gamalkunna ráðs að binda Tinna við lestarteina og láta járnbrautarfélaginu eftir allan afganginn af þeirri vinnu. Auðvitað bjargast Tinni frá þeirri raun en næsta dag hugsar Bobbi sér gott til glóðarinnar við að lesa fréttir af afleiðingunum í blaði dagsins. Ekki las hann reyndar alveg þá frétt sem hann hafði vonast eftir en við lestur um björgun Tinna bregður honum svo illa að hann týnir spöngunum af gleraugunum sínum.

Bls 50. Aftur eru þeir Tinni og Tobbi komnir til Síkagó en nú hefur Tobba reyndar verið rænt. Tinni kemst að því hvar honum er haldið og heldur þegar af stað til að bjarga honum. Þar felur hann sig í járnbrynju og dundar sér, þannig útbúinn, við að berja niður og rota hvern bófann á fætur öðrum. Á fyrri myndinni standa tvær brynjur á gólfinu og skjöldur á veggnum á milli þeirra en á þeirri seinni er önnur brynjan (sú sem Tinni klæðist) það eina sem eftir stendur. Hvert fór hitt dótið? Og í Ameríku er það augljóslega óbrigðult ráð að gefa mönnum vatnsglas þegar þeir fá hjartaáfall!

Bls 52. Nú er Tinni búinn að frelsa Tobba og næsta mál er því að hafa uppi á forsprakka hópsins (einmitt þeim sama og hann rotaði hér fyrir ofan) til að koma honum í hendur réttvísinnar.  Sá er hins vegar brögðóttur og hefur tilbúna sniðuga flóttaleið til að koma sér undan. Hins vegar er afar undarlegt hvað varð um stólinn sem hann sat á þegar Tinni kom að honum.

3. VINDLAR FARAÓS
Bókarkápa og bls 8. Snemma í sögunni hefur Tinni kynnst hinum skrítna fornleifafræðingi Fílómon Flanósa og ferðast með honum út fyrir egypsku borgina Kaíró þar sem þeir finna og moka upp, í einum hvelli, grafhýsi Kih-Oskhs faraós. Reyndar má SVEPPAGREIFINN til með að benda á það, svona í framhjáhlaupi, að nafn prófessorsins er á alla vega einum stað í bókinni skrifað Fílímon í stað Fílómon. Ofan í grafhýsinu rekst Tinni á röð nokkurra nafngreindra múmía (bls 8) og ein þeirra er merkt prófessor E. P. Jacobin en það er að sjálfsögðu brandari hjá Hergé. Einn af hans helstu aðstoðarmönnum hjá Hergé Studios og Le journal de Tintin var landi hans Edgar P. Jacobs en í dag er hann að sjálfsögðu kunnastur fyrir myndasögur sínar um þá félaga Blake og Mortimer. En vinstra megin við múmíuna E. P. Jacobin stendur önnur slík sem merkt er fornleifafræðingnum Le Roguec - að því er SVEPPAGREIFINN fær best séð. Sá náungi er með hatt, gleraugu, nokkuð vel útlátið hvítt yfirvaraskegg og hugsanlega hökutopp en framan á bókarkápunni er sama múmía hins vegar með gulleitt alskegg. Skegg- og hárlitur annarra múmía er einnig allt annar inni í bókinni en framan á bókarkápunni og sömu sögu má segja um höfuðföt þeirra og slaufur.

Bls 15. Nú er Tinni kominn á arabískt land og er á rölti um hrjóstugt landslag þegar honum er skyndilega rænt af mönnum Salaam Aleikum höfðingja og leiddur fyrir hann í tjaldi sínu. Fljótlega kemur upp úr krafsinu að arabahöfðinginn þekkir vel til Tinna og ævintýra hans og dregur jafnvel fram bókina um Eldflaugastöðina. Þessi mynd hefur löngum valdið heilabrotum hjá ansi mörgum í gegnum tíðina. Eldflaugastöðin (1953) er nefnilega heilum 12 bókum seinna í röðinni og var teiknuð 19 árum á eftir upprunalegu sögunni af Vindlum Faraós (1934). En skýringuna má reyndar finna í því að Vindlar Faraós var endurteiknuð og lituð árið 1955. Líklega hefur Hergé haft húmor fyrir því að troða Eldflaugastöðinni inn í söguna til að vekja á henni athygli og auglýsa.

Bls 16 - 17. Eftir vinsamleg seinni kynni Tinna af arabahöfðingjanum Salaam Aleikum fær hann hest til afnota og heldur för sinni áfram. Fljótlega rekst hann óvænt inn á vettvang kvikmyndatöku og þar gerist svolítið undarlegt. Tinni stekkur dauðhræddum kvikmyndaleikaranum á flótta og Tobbi veitir honum eftirför á hlaupum. Á næstu mynd stendur Tobbi (bls 16) pollrólegur við hlið Tinna en skömmu síðar sést hann koma röltandi (bls 17) með fataleifar af aumingja leikaranum.

Bls 23. Enn á ný er Tinni kominn á ferðina eftir stutta viðdvöl hjá Rassópúlosi og liði hans hjá kvikmyndafélaginu. Þar hafði hann fengið vopn og vistir og stefnir til borgarinnar Jabekka en fljótlega lendir hann í því að skotið er á hann. Tinni missir vatnsflöskuna sína, þegar skothríðin hefst, þannig að hún er ekki sýnileg þegar hann hefur komið sér í skjól bak við klett. En þegar eitt skotið hæfir flöskuna kemur allt í einu í ljós að ólin á henni liggur undir olnboganum á Tinna.

Bls 30. Tinni lendir í ýmsum ævintýrum á fáum blaðsíðum í bókinni þar sem hann er meðal annars sakaður um liðhlaup og njósnir, auk þess sem hann lendir bæði í fangelsi og er tekinn af lífi! Sú aftaka er reyndar framkvæmd með bellibrögðum og þegar upp kemst um athæfið þurfa Tinni og félagar hans að hafa hraðar hendur. Tinni er enn klæddur herbúningi sínum þegar flótti þeirra hefst en augnabliki síðar, þegar hann hleypur út, er hann aftur kominn í sín hversdagslegu föt.

Bls 32 - 33. Honum tekst að flýja út úr borginni með hóp af hermönnum á eftir sér og nær þar að stökkva upp í litla flugvél og taka á loft á nokkrum sekúndum. Strax á eftir er flugherinn sendur í loftið á eftir honum og byrja fljótlega að skjóta á hann (bls 32) í gríð og erg. Tinni er augljóslega þaulvanur flugmaður og tekst með lagni að láta líta út fyrir að hafa verið skotinn niður. Þegar hann er orðinn laus við flugherinn þarf hann að fara að huga að lendingarstað (bls 33) enda bensínið senn á þrotum. Þegar betur er að gáð má sjá að póstarnir á framrúðunni á flugvélinni eru ekki eins. Þeir hafa því augljóslega farið í einhverja yfirhalningu á meðan þessari flugferð stóð.

Bls 32 - 33. Þegar flugvélin er orðin bensínlaus er ekki hjá því komist að brotlenda aumingja rellunni. Í brotlendingunni kemur í ljós að hliðargluggunum á flugvélinni hefur skyndilega fjölgað (bls 33) um einn. Þessi flugferð hjá Tinna hefur því verið í meira lagi fjölbreyti- og undarleg.

Látum þetta duga af fyrsta hluta af fimm þar sem mistök í fyrstu þremur Tinna bókunum léku aðalhlutverkin. Heldur munu mistökin dreifast meira í hinum færslunum fjórum en Tinni í Ameríku er með áberandi mest af villunum. Annar hlutinn birtist strax á morgun - föstudaginn langa.

157. TINNA BRANDARAR Á ÓVISSUTÍMUM

Það er víst lítið annað í stöðunni þessa dagana en að taka tilverunni eins og hún er og vonast til að veröldin sem við þekktum áður skili sér að einhverju leyti til baka betri. Reyndar er orðið ljóst að stórir brestir munu verða á ýmsum innviðum heimsins til langs tíma en jarðarbúar hafa svo sem áður lent í margvíslegum hremmingum í gegnum aldirnar. Það er bara svo óraunverulegt að upplifa þessar veiru-hörmungar svona áþreifanlega þar sem hver einasta manneskja í veröldinni er beinn þátttakandi. Allir eru ábyrgir fyrir því að vera ekki að dreifa veirunni að óþörfu en sumir eru hreinlega of heimskir til að skilja það. Á síðustu mánuðum er SVEPPAGREIFINN búinn að vera að átta sig á því að heilbrigðisstarfsfólk er mikilvægasta fólkið í heiminum og starf þess er algjörlega ómetanlegt. Það eina sem krafist er af restinni af mannkyninu er að það drullast til að vera heima. Og heima er að sjálfsögðu hægt að dunda sér við að lesa teiknimyndasögur eins og SVEPPAGREIFINN er búinn að vera að benda á í undanförnum færslum. Að sjálfsögðu eru alltaf einhverjir sem reyna að létta lund annarra með margvíslegum hætti og auðvitað er handhægast að ráðast beint á óvininn smáa og gera bara grín að honum. Það er því spurning að kíkja á nokkra slíka brandara og skopmyndir með Tinna, þrátt fyrir smekkleysi efnisins, í færslu dagsins.

Það er best að byrja á þessum tveimur Tinna bókarkápum. Einhver hugmyndaríkur húmoristi tók sig til og fór að dunda sér við það að böggla saman þessum myndum, til birtingar á Netinu, þar sem Kórónaveiran kemur rækilega við sögu. SVEPPAGREIFINN er reyndar ekki alveg viss um hvort hér hafi sami aðili verið að verki en handbragðið bendir þó til þess. Sama augnablikið úr Eldflaugastöðinni sést á báðum myndunum en bakgrunnurinn kemur hins vegar úr sitt hvorri áttinni. Tinni í Wuhan og Tinni og Kórónavírusinn munu þó að öllum líkindum aldrei koma út í bókaformi en listamaðurinn fær þó plús fyrir hina smekklausu viðleitni sína. En Tinni er augljóslega vinsæll á þessum Kórónugrínvettvangi og liggur einhverra hluta vegna vel við höggi. Hér fyrir neðan má til dæmis finna tvo myndaramma úr bókinni Svaðilför í Surtsey þar sem reyndar er búið að uppfæra textann í talblöðrum þeirra upp á Kórónuveiruískan máta. Afskaplega fyndið alveg ...

Á öðrum stað rakst SVEPPAGREIFINN á veiruuppfærða bókarkápu sögunnar Le Sceptre d'Ottokar, sem við þekkjum auðvitað sem Veldissproti Ottókars konungs í íslensku útgáfunni, og kallast nú Le Spectre du Virus. Hér hefur titli bókarinnar verið snúið upp á Vofu vírussins á íslensku og að sjálfsögðu eru allir viðstaddir (líka Tobbi) nú komnir með grímur fyrir andlitin. Tinni sjálfur heldur hins vegar á stórum kassa kirfilega merktum Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni.

Næst má sjá hvernig ítalski skopmyndateiknarinn Andy Ventura sér fyrir sér bókarkápu um Tinna sem nefnist Tintin en Italie með undirtitlinum Coronavirus Spécial. Það myndi líklega í þessu tilefni útleggjast sem Tinni í Ítalíu - Sérstök Kórónuveiru útgáfa. Á þessari ímynduðu bókarkápu má sjá hvar þeir Tinni og Tobbi hlaupa eins og fætur toga fram hjá aðalbyggingu Smitsjúkdómastofnunar Ítalíu en eins og allir vita virðist landið ætla að fara alveg sérstaklega illa út úr þessum hremmingum.

Í aðdraganda komu Kórónuveirunnar til Evrópu tóku íbúar álfunnar sig til og þyrptust í stórmarkaði til að hamstra nauðsynjavörur og einhverra hluta vegna varð mikið magn klósettpappírs allt í einu talið vera orðið ómissandi á öllum heimilum. Tilgangur þessa pappírssöfnunar var afar óljós (og er reyndar enn) en ekki gátu íslenskir neytendur látið sitt eftir liggja í þeim hömstrunum öllum. Þeir tóku sama hátt að flykkjast í Bónus og tugþúsundir rúlla af klósettpappír skiptu um eigendur á fáeinum sólarhringum. Á þessum tímapunkti hefði eflaust verið kjörið tækifæri fyrir íþróttafélög og útskriftarhópa að selja klósettpappír fyrir stórfé til fjáröflunar sínum aðgerðum. En einhver aðdáandi Tinna bókanna sá alla vega spaugilegu hliðina á þessari klósettpappírshömstrun og ákvað að nota nota Kolbein kaftein í sinn brandara.

Og svo er hér að lokum brandari sem byggður er á myndaramma, sem við öll þekkjum, úr Tinna bókinni Dularfullu stjörnunni. Hér sést hvar spámaðurinn Bölmóður boðar heimsendi og aðrar hrakfarir en reyndar er búið að bæta við nokkrum aukapersónum á myndina. Hinn sótsvarti almúgi veltir þar annars vegar fyrir sér hvaðan þessi kunnuglegi spámaður komi og hins vegar hvort það verði þá eitthvað af fyrirhuguðum kosningum og þá um leið nýrri ríkisstjórn. Líklega ekkert rosalega fyndið en engu að síður Kórónuveirubrandari sem tengja má við Tinna.

En það er kannski rétt að ljúka færslu þessa föstudags með því að benda á þema sem ætlunin er að bjóða lesendum Hrakfara og heimskupara upp á um páskana. Í tilefni þeirra, og þeim fimm venjubundnu frídögum sem páskahelginni fylgja, ætlar SVEPPAGREIFINN að bjóða upp á fimm færslur - eina færslu fyrir hvern frídag um páskana. Með öðrum orðum, í stað einnar venjulegrar föstudagsfærslu ætlar hann í staðinn að birta fimm slíkar sem allar hafa að geyma sama þemað. Sú fyrsta birtist að morgni skírdags, næsta föstudaginn langa og síðan koll af kolli allt til þeirrar síðustu á annan dag páska. Ástæðu þessa hringlandahátts má rekja til skemmtilegs myndasöguefnis sem SVEPPAGREIFINN hnaut um en fljótlega varð honum ljóst að hið gríðarlega mikla magn af því efni myndi aldrei rúmast í einni eða tveimur færslum. Niðurstaðan varð sú að skipta því niður í fimm nokkuð jafna hluta og finna þeim einhverja fimm góða daga til birtingar. Efnið var reyndar tilbúið löngu áður en hin ömurlega Kórónaveira kom til sögunnar en vonandi geta þessar færslur einnig létt eitthvað undir hjá þeim sem þess þurfa á að halda. Páskarnir eru heldur ekki alltaf til sóma veðurfarslega en auk þess var vinur okkar allra, Víðir Reynisson, búinn að mælast til þess að allir héldu sig nú heima. Lesendur Hrakfara og heimskupara geta þá dundað sér við að skoða færslurnar í rólegheitum með páskaeggjunum sínum á meðan rokið og rigningin dynja á rúðunum þeirra.

Og munum nú öll eftir að hlýða Víði ...